Kurtuluş!

Ama kim kimi kurtarabilmişti şimdiye kadar? Beni kim kurtaracaktı. "Kurtuluş" dedim. "Ankara'da bir mahalle". Fazlası değil. Belkide bir de Bob Marley'in en iyi şarkısı. Daha fazla düşünmeye gerek yok. Adı her yerde, kendisi yok. Kurtulmaya gelmiyoruz bu dünyaya. Daha da saplanmak için buradayız. Dibine kadar. Mucizeler bitti. Doğmak yeterince mucizevi. Başka bir tane daha beklemek aptalca. Ölmek de ikincisi. Bunların arasında da hiçbir şey yok. Kimse beklemesin.

Hakan Günday - Kinyas ve Kayra

Donarsın!

-2 derecedeysen ve yalnızsan. Üstüne üstlük aptalsan donarsın. Kaçtığım gece bunu düstur edinmiştim kendime. Aptal olmayacaktım. Yalnız hiç olmayacaktım. Kaçtığım gece kurtuldum. Ama bu gün kurtulamadım. Ölmedim, ama aynaya baktığımda bir ceset görüyorum. Ne farkeder? -2 derecede değilim ama yalnızlığın sonsuz soğukluğundayım. Ha ceset ha ben. Ceset: hayati fonksiyonlarını yerine getiremeyen, yaşamış bir insandan geri kalandır. Ben geri kalanım. Onun hayalindeki gibi ankadan geri kalan, küllerinden geri doğacak bir geri kalış değil bu. Yıkılmış bir binadan geri kalanlar gibi, yemekten arta kalan artık gibi. Artığım, Nefes alıyorum. Ama sebepsiz.

Doktor, şimdi bana kafama sıkmamam için tek bir sebep söyle. Herşeyden kurtulup burada çakılmayayım. Kurbanın olayım!