Anladım ki...

Ruhundaki bütün yaralara kabuk bağlayıp
Gülüşünü incitmeden öylece yaşamak gibi
Mülteci fikirlerim vardı.
Ama anladım ki,
Kendi yarasına
Kabuk bağlayamıyor insan.

Oyunbozan'dan alıntıdır.

Hassiktir be Orhan!

Yürüyen cesetler görüyorum. Türlü oyunlarla oyalanan, tayyörler ve gömleklerin içinde boğulmuş cesetler. Meydan okuyorum. Bir ensesi kalınlar ordusu karşılıyor beni. Dillerine pelesenk olmuş tek bir cümle var. "Doğrulda görelim." Bu zamanlarda onların sözcüklerine karşı bir anti sözcük geliştirmiş değildim. Zaten geliştirmiş olsaydımda dinlemezdi. Aynı kaderi taşırdı anti sözcüğüm. Hayatının büyük kısmını dinlenmemekle geçirmiş yaratıcısı ile. Bu yüzden bende anti sözcük aramayı bıraktım. Anti sözcük arayışımın yerini anti eylem aldı. Doğruldum. Doğrulamazsın diyenlere selam olsun.

   Yürüyen cesetler gördüğüm düşünden uyandım. Yarı gerçeklikti, aklımdaki tek düşünce. Fonda Orhan Gencebay var. Mayhoş sesiyle "unut dertten zevk almayı" diyor. Anti mazo Orhan! Hassiktir be Orhan! Devam ediyor. "Elbet seni biri anlar" diyor orhan en sonunda, tekrardan, Hassiktir be Orhan!